Ευρυδίκη: Στο ίδιο βαγόνι (Minos/EMI)
Ένας δίσκος λίγες λέξεις Μπαινοβγαίνω από doc σε doc, βαζοβγάζω δίσκους από το Player και έχω αρχίσει να τα παίζω (τι αρχίσει δηλαδή, προς το τέλος του μυαλού μου βρίσκομαι αλλά ας μην κλαφτώ πάλι). Βρίσκομαι εν μέσω δίσκου Ευρυδίκης-Κοργιαλά (ξανά, διότι τον έχω ακούσει πολλές φορές) και δεν μπορώ να αποφασίσω αν αυτό το ποπ δισκάκι (που περιέχει και ένα παραδοσιακό της Κύπρου κι ένα παραδοσιακότροπο της Μικράς Ασίας και ένα ροκ θρήνο κι ένα «Σε στέλνω στο διάολο κι εγώ λοιπόν» στίχο, και κάνα δυο μπαλάντες και ένα κομμάτι που είναι σα ν’ ακούς τη Μελίνα Τανάγρη) αντέχω να το ακούω ή όχι. Πρέπει να σου αποκαλύψω λοιπόν ότι πάει καιρός τώρα που δεν καταλαβαίνω πια τι ακούω. Ο εγκέφαλος μου έχει σηκώσει πινακίδα που απαγορεύει τη στάση ΚΑΙ την ολιγόλεπτη στάθμευση και ό,τι βγαίνει από τα ηχεία το αφήνει να μπει από τη μια και να φύγει τρέχοντας από την άλλη. Οπότε σου συνιστώ αν θέλεις να μάθεις τι λέει ο δίσκος της Ευρυδίκης να αποταθείς αλλού (το Μαντείο των Δελφών είναι μια καλή ιδέα...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου